hergün..

Oluş sebeblerim.. size ne türlü kötülüğüm dokundu acaba.. yaratıcılarım, hangi gün size zarar vericek bişey yaptım?

Yaş aldıkça, insan birşeyi diğerinin yerine koyamaz oluyor. Uzaklaştıkça sınırlar öylesine belli ki.. Ne kadar düzeltmeye çalıştıkça ölesiye boka sarıyor herşey..

Yanımda olanlar ve hep olacak olanlar var. Sonsuza kadar yanında olmak istediğim, her an yanımda hissettiğim de.. Böylesi bir yanlızlığı kiminle paylaşabilirsin ki? Buzdağının görünen kısmıyla bile deşhete düşerken onlar,bunca gerçeklik bana çok fazla değil mi?

Hergün yeni planla kalkıyorum. Dünyayı kurtarıcak kişi olmayı dilemiyorum ki.. sadece onları kurtarabilseydim diyorum. Kendi yolumu çizmek, ayaklarımın üzerinde durabilmek, mutlu olabilmek, iyi bir anne olabilmek.. Birşeyler kökü kazınırcasına hayatımdan çıkarken yerine yenilerini koyabilmek mümkün mü?


Daha ne kadar böyle devam edicek.. Daha ne kadar kaybedicem.. ve kaybetmek korkusu ne kadar daha çalıcak hayatımdan..