ne garip..

- birinin yüzündeki umutsuzluk ve acı ifadesini daha ilk saniyesinden anlayıp.. neler olabileceğini tahmin etmek.. acısını en derininde hissetmek.. ancak hiçbirşey yapamamak.. Çaresizlikle böle tanışmış oldum.

-Elim kolum hiç birşeye gitmiyor. Bir yandan kayıt ettim dersleri dinliyorum bi yandan evi topluyorum ama ben bende değilim. Uzaklardayım. Aklım fikrim hep orda..

-Hiç üzülmesini istemediğiniz biri. Hatta bu bildiğiniz ama hiç hissetmediğiniz biri.. Yok ya onu üzebilecek birşey yok, olsa da önüne geçerim ben.. dediğiniz biri. Üzülünce.. hem de öylesi kötü bi haberle.. ki bu haber benim de beynimi sarsınca.. sesin yankılanması gibi sürdü.. ama saatlerce hatta saatlerdir.. Gelmeden görmeden sarılmadan rahatlamıcam..

-Babam aradı,annemle konuştum. İstanbula gelmemi istediler, hatta epey ısrar ettiler.. içimde hiç bir özlem olmadığını farkettim. Özlüyorum aslında içten içe ama konuştuğum kişilerle özlediğim kişiler aynı değiller, 2 yılda anca seçip ayırdığım güzel anılarımdaki anne baba, fotoğraflarını dolaplarıma astığım sevimli kadınla,yakışıklı erkek.. değiller..

-İnsanların hayatlarının yitirilişten ibaret olduğunu söylüyodu bi yazar adını unuttum. Hepsi herşey insanın insanlığından koparan şeyler, bu yaşadıklarımız.. Aşk,arkadaşlıklar,evlilik,çocuk.. bunlar değil elbet ancak kendini unutmak bu karmaşanın arasında,içine bakamamak dışardaki kalabalıktan.. öldürüyor bizi.

-Kalkıp tv açıyorum, müzik dinliyorum,kitap okuyorum,kalkıp yemek yapıyorum.. olmuyor.. zaman geçmiyor.. sesini duyabilsem diye diye.. sesini duyduğumda 2 lafı bi araya getiremedim.. çok üzülüyorum.. çok.. basiretsizliğimden de utanıyorum..

-Bugün ekşisözlükte bi intihar mektubuna rastladım. Üzüldüm.. İnsanlar ne kadar kırıcı olabiliyorlar.

-benim ailemde de yakınlarımdan da kimse ölmedi şimdiye kadar.


-Neyse bu kadar.