dandadan..

+ Dandadan tatlı bir grup.. nerden geldiyse şimdi aklıma..

+ Kendimi çok yalnız hissediyorum. Herkesin biraz böyle hissettiğini biliyorum aslında. Neden böyle dediğimde, aynaya bakıyorum. Yabancı..

+Ben aslında değişimden nefret ederim. Değişiklik yapmak benim zorunda kalmadan yapmaktan çekindiğim birşey-di. Şimdi bakıyorum da, kızıl saçlıyım. Bildiğin pembeli membeli kızıl. Ben aslında kumralım. Aslı? asıl olan.. Ben aslında çelimsiz zayıf biriyim. Ancak bu ben? tombik.. Bilmem ben kitap okumadan duramam. Öss'e hazırlanırken bile kitap okumaya aravermemiştim. Ama şimdi romanlar magazin dergisi gibi geliyo, böyle bilgi yüklü kitaplar yoruyor. Ben bir grubun bir şarkısını beğendiysem o grubun tüm albümlerini indirip bütün şarkılarını dinler,ondan sonra ya takipçisi olur ya da aman siktir et derdim. Şimdi rihanna ve lady gaga şarkılarında hüzünleniyorum.. Ben karikatür çok severim, şimdi uykusuzu bile 2 hafta da bir ya alıyorum ya almıyorum, oysa önceleri gün sayardım..


+ of.. bu saçlardan kurtulmam lazım. Eski halime dönmek istiyorum.. Uzatıcam da, şöyle bele kadar.. Topuklu ayakkabı, keten ayakkabı, dar kesim gömlekler ne lan!

+ ablamı çok özledim. Lakin hayat ne boktan birşeydir. Neden bu kadar zor olmak zorundaydı ki? Neler hayal etmiştim oysa.. Bu yüzden kendimi daha da yalnız hissediyorum. Sana sahip çıkmasını beklediğin insanlar, hiçbirşey yapmamana ragmen kendi hayatlarının zevkleri için seni silebiliyorlar. Ne ağır.. sadece ablamı düşündüğümde bile göğüsüme biton ağırlık basılıyor.. kaldı ki ablam ve hayatımı düşününce..

+ artık karar vermek istemiyorum.

+ aklımdan çıkmayan bazı sahneler var küçüklükten kalma. Öyle acı veriyor ki.. Korkularının üstüne git derler demiştim kendime bi kaç ay önce ve çocukluk fotoğraflarımı dolapların üzerine yapıştırdım.. ama o sahneler geliyor ne zaman baksam.. ankara bile pençelerini çıkarıyor bazı geceler bu fotoğraflar elindeyken..

+ Maltepe de bi viyadük.. 2 çocuk elele. Nereye gittiklerini bilmeden çıkmışlar yola.. ne ileri gidebiliyorlar, ne geri.. sadece eleler..

+bi benzinlik tuvaleti üzerimde mavi bi elbise.. ayaknumaram 32, ayakkabılarım araba kalmış. Annem kabinde, saçlarımda kum taneleri.. aynadan kendime bakıyorum..

+ Bahçedeyim, bi şeftali ağacı..annem çöp atmaya gidiyor, ben şeftali topluyorum. Elim yüzüm şişiyor, ben bilmiyorum ki alerji nedir.. Sonra ablam çağırıyor, ben ağlıyorum.. bi 2 kız o gün çok şey yaşıyoruz..

+ Aslında çok fazla şey var da en dramatik olanı en son olanı.. Ankara'dayım. Beycafe de.. Babam'dan öğreniyorum herşeyi.. Onu arayıp, sorguladığımda kararını.. "artık ablan değilim" diyor. Sonrası mağlum.. sonrası bu.. En acı ayrılık.

+ İlker'le ilişkimiz tam da o günlerde başlamıştı. Bilmem belki ondan, onu ailem olarak bellemeye itmişim kendimi. O karar versin adıma, yanlış yaptığımda "aaa çok yanlış" desin uyarsın istedim hep. Bana, ben olduğum için bağlandı ya hani ben olduğum için.. Bana zarar vericek herşeyi düzeltsin. Kahramanım olsun.. Kahraman.. Ben'i koruyan bi kahraman..

+ ama bugün aynaya baktığımda ben çağla'yı göremiyorum. Ben aynaya baktığımda yitik bi kadın görüyorum. Nasıl oldu acaba.. Tutkularım nerede?

+ Bu duruma bi son vermek gerek.. Kendime gelmem gerek.. Nasıl.. Bunca yükle.. nasıl..